درآمد مقدار پولی است که تولیدکنندگان با فروش محصولات یا ارائهٔ خدمات خود بهدست میآورند. هنگامی که یک مؤسسه خدماتی به دیگران ارائه دهد یا کالایی به آنان تحویل دهد، در ازای آن مبلغی از ایشان دریافت میکند یا معادل آن مبلغ از ایشان طلبکار میشود، یا از ایشان سند (چک، سفته و …) دریافت میکند. تمام این موارد موجب افزایش دارایی شرکت میگردد و چنین افزایش در دارایی، درآمد خوانده میشود. برای خانوادهها و افراد، «درآمد عبارت است از مجموع همهٔ دستمزدها، حقوق، سود، پرداخت بهره، اجاره و سایر شکلهای درآمد که در یک دورهٔ زمانی دریافت میشود.»[۱] (همچنین بهعنوان درآمد ناخالص شناخته میشود). درآمد خالص، که معمولاً مبنای محاسبهٔ مالیات بر درآمد است، عبارت است از درآمد ناخالص منهای تمامی مالیاتها و کسورات دیگر (بهعنوان مثال، کمکهای بازنشستگی اجباری).
برای یک شرکت میتوان درآمد ناخالص را، کل درآمدها منهای بهای تمامشدهٔ کالای فروختهشده تعریف کرد. درآمد خالص هزینهها را بیرون میکشد: درآمد خالص برابر است با درآمد منهای بهای تمامشدهٔ کالای فروختهشده، هزینهها، استهلاک، بهره و مالیاتها.[۲]
هرگونه افزایش در صندوق مؤسسه، درآمد محسوب نمیگردد، بهعنوان مثال:
- دریافت وام نقدی از یک بانک کسب درآمد نیست، زیرا معادل دریافت این مبلغ، شرکت به بانک بدهکار میگردد و در ترازنامه دارایی و بدهی افزایش مییابد.
- وصول مطالبات از بدهکاران، درآمد محسوب نمیگردد زیرا در اثر این موضوع نوعی از دارایی (حساب بدهکاران) به نوع دیگری از دارایی (حساب صندوق) تغییر شکل مییابد.
به زبان دیگر، لازمهٔ تحصیل درآمد، افزایش سرمایه است.