مبحث اول: تعریف قرارداد کار و شرایط اساسی انعقاد آن در قانون کار
ماده ۷ قانون کار. طبق این ماده از قانون کار و اشتغال، قرارداد کار عبارت است از قرارداد کتبی یا شفاهی که به موجبِ آن، کارگر در قبال دریافت حقالسعی، کاری را برای مدت موقت یا غیرموقت (دائم) برای کارفرما انجام میدهد.
- تبصرهی ۱ ماده ۷ قانون کار: حداکثر مدت موقت برای کارهایی که طبیعتشان جنبهی غیرمستمر دارد، از سوی وزارت کار در قانون کار و امور اجتماعی تعیین خواهد شد و به تصویب هیئت وزیران خواهد رسید.
- تبصرهی ۲ ماده ۷ قانون کار: در کارهایی که طبیعتشان جنبهی مستمر دارد، در صورتی که مدتی در قرارداد ذکر نشود، قرارداد دائمی تلقی میشود.
ماده ۸ قانون کار. شروط مذکور در قرارداد کار یا تغییرات بعدی آن در قانون کار، در صورتی نافذ خواهند بود که برای کارگر مزایایی را کمتر از امتیازات مقرر در این قانون در نظر بگیرند.
ماده ۹ قانون کار. به منظور صحت قرارداد کار، رعایت شرایط زیر هنگام بستن قرارداد الزامی است:
الف. مشروعیت مورد قرارداد؛
ب. معین بودن موضوع قرارداد؛
ج. عدم ممنوعیت قانونی و شرعی طرفین در تصرف اموال یا انجام کار موردنظر.
- تبصره ماده ۹ قانون کار: اصل بر صحت کلیهی قراردادهای کاری است، مگر بطلان آنها در مراجع ذیصلاح ثابت شود.
ماده ۱۰ قانون کار. با توجه به قانون کار قرارداد کار باید علاوه بر مشخصات دقیق طرفین، موارد زیر را نیز در بر بگیرد: